Δύο χρόνια συμπληρώνονται σήμερα. Δύο χρόνια από τη στιγμή που ο χρόνος πάγωσε στις ράγες της κοιλάδας των Τεμπών.
Δύο χρόνια από τότε που το «πάμε κι όπου βγει» έπαψε να είναι μια ανεύθυνη φράση του δρόμου και έγινε η ταυτότητα ενός κράτους που έστειλε τα παιδιά του στον θάνατο.
Σήμερα δεν είναι απλώς μια μέρα μνήμης. Είναι μια μέρα οργής. Γιατί το δυστύχημα στα Τέμπη δεν ήταν η «κακιά στιγμή». Ήταν το προαναγγελθέν φινάλε μιας σειράς εγκληματικών παραλείψεων, που ακολουθήθηκε από μια ακόμα πιο προκλητική επιχείρηση συγκάλυψης.
Το Χρονικό ενός Προαναγγελθέντος Εγκλήματος
Πριν από τη σύγκρουση των δύο τρένων, είχε προηγηθεί η μετωπική σύγκρουση της λογικής με την πραγματικότητα. Τα «στρεβλά» δεν ήταν κρυφά:
- Η ανυπαρξία συστημάτων τηλεδιοίκησης: Σε μια Ευρώπη που κινείται με ψηφιακές ταχύτητες, η Ελλάδα λειτουργούσε με χειροκίνητες αλλαγές και «τυφλές» διαδρομές.
- Η μη ολοκλήρωση της Σύμβασης 717: Τα συστήματα ασφαλείας που θα ακινητοποιούσαν αυτόματα τα τρένα παρέμεναν στα χαρτιά, θυσία στον βωμό των καθυστερήσεων και των εργολαβικών συμφερόντων.
- Οι αγνοημένες προειδοποιήσεις: Οι εξώδικες διαμαρτυρίες των εργαζομένων, που φώναζαν για τον κίνδυνο ατυχήματος μήνες πριν, αντιμετωπίζονταν από την πολιτική ηγεσία ως «συνδικαλιστικά τερτίπια» και κινδυνολογία.
Η «Μαύρη» Διαχείριση και η Σκιά της Συγκάλυψης
Αν το έγκλημα στις ράγες οφείλεται σε αμέλεια, η διαχείριση που ακολούθησε μοιάζει με καλοκουρδισμένο σχέδιο συγκάλυψης. Τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα και καίνε:
- Το «τσιμέντωμα» του τόπου: Γιατί ο χώρος του δυστυχήματος μπαζώθηκε με πρωτοφανή ταχύτητα, πριν ολοκληρωθούν οι έρευνες των εμπειρογνωμόνων; Ποια στοιχεία χάθηκαν κάτω από το χώμα και το μπετόν;
- Το φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας: Τι μετέφερε πραγματικά το εμπορικό τρένο που προκάλεσε την τεράστια έκρηξη, για την οποία οι επίσημες αρχές τηρούν σιγή ιχθύος;
- Η Εξεταστική Επιτροπή – Παρωδία: Μια διαδικασία στη Βουλή που αντί να αναζητήσει την αλήθεια, φάνηκε να χτίζει τείχος προστασίας γύρω από πολιτικά πρόσωπα, αρνούμενη την εξέταση κρίσιμων μαρτύρων.
Το Χρέος μας: Η Αλήθεια στο Φως
Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι «τυφλή» όταν οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο. Δεν αρκεί η καταδίκη ενός σταθμάρχη. Η αλυσίδα των υπευθύνων φτάνει ψηλά, σε γραφεία υπουργών και διοικήσεων που υπέγραφαν την ανασφάλεια των πολιτών.
«Οι 57 ψυχές δεν ζητούν εκδίκηση. Ζητούν δικαίωση.»
Όσο το κράτος προσπαθεί να ξεχάσει, εμείς οφείλουμε να θυμίζουμε. Η τιμωρία των πραγματικών υπευθύνων και η φυλάκισή τους δεν είναι μόνο ζήτημα ηθικής τάξης· είναι η τελευταία ελπίδα να πιστέψουμε ξανά ότι αυτή η χώρα δεν είναι ένα απέραντο «πάμε κι όπου βγει».
Δεν θα ξεχάσουμε. Δεν θα σωπάσουμε. Μέχρι το τέλος.
