Του Γιάννη Λαμπίρη
Υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή στην πορεία κάθε κυβέρνησης που η αυτοπεποίθηση μεταλλάσσεται σε επικίνδυνη έπαρση.
Είναι η στιγμή που τα στελέχη της σταματούν να μιλούν στους πολίτες και αρχίζουν να τους μαλώνουν από την ασφάλεια του τηλεοπτικού «γυαλιού». Τις τελευταίες ημέρες, παρακολουθούμε ένα ρεσιτάλ κυνισμού που αποδεικνύει ότι ορισμένοι ένοικοι της εξουσίας δεν έχουν απλώς χάσει την επαφή με την πραγματικότητα, αλλά την κοιτούν με περιφρόνηση.
Το «Τζάμπα» και η Τιμή της Επιβίωσης
Η πρόσφατη δήλωση της Χριστίνας Αλεξοπούλου ότι «το τζάμπα πέθανε», αναφερόμενη στα δυσβάσταχτα ενοίκια που πνίγουν χιλιάδες νοικοκυριά και εκπαιδευτικούς, δεν ήταν απλώς μια ατυχής διατύπωση. Ήταν μια βαθιά προσβολή. Για την κυρία Αλεξοπούλου, η αγωνία ενός δασκάλου που καλείται να δώσει το 60% του μισθού του για μια στέγη βαφτίστηκε «νοοτροπία του τζάμπα». Είναι πραγματικά απορίας άξιο: σε ποιον ακριβώς κόσμο ζουν εκείνοι που θεωρούν την αξιοπρεπή διαβίωση ως αδικαιολόγητη παροχή;
Αγρότες και «Χρέη»
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Μακάριος Λαζαρίδης αποφάσισε να ξεκαθαρίσει στους αγρότες ότι «δεν τους χρωστάμε τίποτα». Σε μια χώρα όπου η παραγωγή ψυχορραγεί και το κόστος ενέργειας καλπάζει, η κυβέρνηση επιλέγει να κουνάει το δάχτυλο. Η δήλωση αυτή δεν είναι μόνο πολιτικά ανάλγητη, είναι και ιστορικά άστοχη. Μια κυβέρνηση χρωστάει πάντα στους ανθρώπους που κρατούν την ύπαιθρο ζωντανή – εκτός αν το πλάνο είναι η ολοκληρωτική μετατροπή της χώρας σε ένα απέραντο Airbnb.
Εθελοντισμός ή Κρατική Παραίτηση;
Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει η Σοφία Βούλτεψη, η οποία με τη χαρακτηριστική της άνεση δήλωσε ότι το πρόβλημα στις φωτιές είναι η έλλειψη εθελοντών, απαλλάσσοντας ουσιαστικά το κράτος από την ευθύνη της στελέχωσης των υπηρεσιών πυρόσβεσης. Όταν η πολιτική ηγεσία μεταθέτει την ευθύνη της ασφάλειας των πολιτών στους ίδιους τους πολίτες, τότε η έννοια της διακυβέρνησης έχει καταρρεύσει.
Η Ύβρις και η Νέμεσις
Αυτό που συνδέει αυτές τις δηλώσεις δεν είναι μόνο η έλλειψη γνώσης της πραγματικότητας. Είναι η έπαρση. Η αίσθηση ότι το 41% (ή ό,τι έχει απομείνει από αυτό) αποτελεί λευκή επιταγή για κυνισμό. Όταν όμως η καθημερινότητα γίνεται «αρένα» επιβίωσης, οι θεωρίες περί «τζάμπα» και «εθελοντισμού» ακούγονται σαν κακόγουστο αστείο.
Η κυβέρνηση δείχνει να ξεχνά ότι η εξουσία δεν είναι ιδιοκτησία, αλλά εντολή. Και όταν η απόσταση ανάμεσα στο υπουργικό γραφείο και το σούπερ μάρκετ γίνεται χαώδης, η πτώση από το «ελεφαντόδοντινο πύργο» είναι πάντα επώδυνη.
