Η ανάγκη της κοινωνίας για «κανονικότητα», τεχνοκρατική επάρκεια και προβλεψιμότητα ήταν το πολιτικό χαλί που έστρωσε, άθελά του, ο Αλέξης Τσίπρας στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος, απλώς προβάλει τον εαυτό του ως το θεσμικό αντίδοτο στο χάος.
Η πολιτική ιστορία σπάνια γράφεται με παρθενογένεση. Τις περισσότερες φορές, οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της δεν είναι τίποτα περισσότερο από το ώριμο τέκνο των λαθών των προκατόχων τους. Στη σύγχρονη ελληνική πολιτική σκηνή, η απόλυτη κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν μπορεί να αναλυθεί αποκομμένη από το φαινόμενο που την προκάλεσε. Στην πραγματικότητα, τον σημερινό Πρωθυπουργό στο προσκήνιο της εξουσίας δεν τον έφερε μόνο η δική του στρατηγική, αλλά τον έφερε, τον έθρεψε και τον εγκαθίδρυσε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας.
Για να κατανοήσει κανείς το βάθος της σημερινής πολιτικής ηγεμονίας, πρέπει να επιστρέψει στην περίοδο 2015-2019. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κέρδισε απλώς τις εκλογές· παρέλαβε μια χώρα κουρασμένη από την ιδεολογική υπερβολή, τις διαψεύσεις και τις ερασιτεχνικές ισορροπίες της τότε διακυβέρνησης. Η πολιτική ανεπάρκεια του Αλέξη Τσίπρα να διαχειριστεί την πραγματικότητα της εξουσίας, η μετατροπή του «όχι» σε «ναι» μέσα σε μια νύχτα και η διαρκής επίκληση ενός διχαστικού λόγου, δημιούργησαν στο εκλογικό σώμα ένα βαθύ τραύμα αναξιοπιστίας. Αυτό ακριβώς το τραύμα ήταν η πρώτη ύλη του κ. Μητσοτάκη. Η ανάγκη της κοινωνίας για «κανονικότητα», τεχνοκρατική επάρκεια και προβλεψιμότητα ήταν το πολιτικό χαλί που έστρωσε, άθελά του, ο ΣΥΡΙΖΑ.
Η γέννηση του Αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου
Η διακυβέρνηση Τσίπρα κατάφερε κάτι μοναδικό: να ενώσει ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις όχι γύρω από ένα κοινό όραμα, αλλά γύρω από έναν κοινό φόβο.
- Η στρατηγική αποτυχία: Η υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης.
- Η θεσμική αστάθεια: Οι πειραματισμοί με τους θεσμούς και τα ΜΜΕ.
- Το αποτέλεσμα: Η δημιουργία ενός συμπαγούς «Αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μετώπου.
Αυτό το μέτωπο δεν ήταν δημιούργημα της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν η φυσική αντίδραση της κοινωνίας στην ηγετική ανεπάρκεια του κ. Τσίπρα να εκφράσει το πολιτικό κέντρο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απλώς περπάτησε πάνω σε αυτό το έτοιμο κύμα, προβάλλοντας τον εαυτό του ως το θεσμικό αντίδοτο στο χάος.
Το παράδοξο της «ανακύκλωσης»
Σήμερα, απέναντι στα υπαρκτά προβλήματα, τη φθορά και τα αδιέξοδα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η ελληνική πολιτική ζωή μοιάζει να εγκλωβίζεται σε ένα επικίνδυνο déjà vu. Το επιχείρημα ότι η λύση στο «πρόβλημα Μητσοτάκη» μπορεί να είναι η επιστροφή ή η πολιτική δικαίωση του Αλέξη Τσίπρα στερείται βασικής πολιτικής λογικής.
| Η Πολιτική Εξίσωση | Το Χθες (Τσίπρας) | Το Σήμερα (Μητσοτάκης) |
|---|---|---|
| Πρωτογενές Αίτιο | Πολιτική ανεπάρκεια & διάψευση προσδοκιών | Εκμετάλλευση του φόβου της επιστροφής του ΣΥΡΙΖΑ |
| Αποτέλεσμα | Δημιουργία του Αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου | Πολιτική κυριαρχία χωρίς ισχυρό αντίπαλο |
Δεν μπορείς να νικήσεις το αποτέλεσμα χρησιμοποιώντας την ίδια την αιτία που το προκάλεσε. Ο κ. Μητσοτάκης αντλεί ένα μεγάλο μέρος της δύναμής του από τη σύγκριση με το παρελθόν. Κάθε φορά που το φάντασμα της περιόδου 2015-2019 επανέρχεται στο προσκήνιο, η σημερινή κυβέρνηση αποκτά ξανά λόγο ύπαρξης και άλλοθι για τα δικά της λάθη.
Το συμπέρασμα
Η λάθος επιλογή του παρελθόντος δεν μπορεί να γίνει η σωστή απάντηση του μέλλοντος. Η ηγετική ανεπάρκεια του Αλέξη Τσίπρα λειτούργησε ως ο μεγαλύτερος πολιτικός χορηγός του Κυριάκου Μητσοτάκη. Για να αντιμετωπιστεί η σημερινή πολιτική πραγματικότητα, η χώρα δεν χρειάζεται μια επιστροφή στις αιτίες που μας οδήγησαν εδώ, αλλά μια νέα, αυτόνομη και επαρκή πρόταση που θα κοιτάζει μπροστά, αφήνοντας οριστικά πίσω της τους αρχιτέκτονες της σημερινής πόλωσης.
