Το Ιταλικό «Μπλόκο» στο Ελληνικό Λάδι: Πώς οι Έμποροι της Ρώμης Πιέζουν τις Τιμές σε Κρήτη και Πελοπόννησο
Δεν είναι μυστικό ότι το ελληνικό έξτρα παρθένο ελαιόλαδο θεωρείται ένα από τα ποιοτικότερα στον κόσμο. Ωστόσο, στην παγκόσμια αγορά, η ποιότητα δεν ορίζει πάντα την τιμή. Τους κανόνες του παιχνιδιού τους υπαγορεύουν οι μεγάλοι παίκτες της τυποποίησης και των δικτύων διανομής, με τους Ιταλούς εμπορικούς οίκους να κρατούν σταθερά τα ηνία.
Φέτος, με την παραγωγή στη Μεσόγειο να ανακάμπτει, οι Ιταλοί έμποροι εφαρμόζουν μια επιθετική στρατηγική που «στραγγαλίζει» την οικονομική βιωσιμότητα των Ελλήνων παραγωγών στην Κρήτη, τη Λακωνία και τη Μεσσηνία. Το όπλο τους; Η εκμετάλλευση των φθηνών εισαγωγών από τη Βόρεια Αφρική.
Το Κόλπο με το «Μίγμα»: Πώς η Τυνησία Γίνεται Μοχλός Πίεσης
Η Ιταλία είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας τυποποιημένου ελαιολάδου στον κόσμο, αλλά η δική της παραγωγή δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες της. Έτσι, οι Ιταλοί λειτουργούν ως οι μεγάλοι «σκούπα» της Μεσογείου, αγοράζοντας χύμα λάδι από παντού.
Όταν οι Ιταλοί αγοραστές καταφθάνουν στα ελληνικά λιοτρίβια, το επιχείρημά τους για να ρίξουν τις τιμές κάτω από τα 4 ευρώ είναι πάντα το ίδιο: «Αν δεν μας το δώσετε σε αυτή την τιμή, θα το πάρουμε από την Τυνησία με 3,50 ευρώ».
Αυτή η εναλλακτική τους επιτρέπει να κρατούν τους Έλληνες παραγωγούς σε ομηρία. Αγοράζουν το φθηνό τυνησιακό λάδι, το αναμιγνύουν με το εξαιρετικής ποιότητας ελληνικό (το οποίο λειτουργεί ως «βελτιωτικό» στη γεύση και τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά) και στη συνέχεια το πλασάρουν στις διεθνείς αγορές ως ευρωπαϊκό μίγμα ή ακόμα και ως «ιταλικό» προϊόν.
Το Αποτέλεσμα: «Αιμορραγία» στα Ελληνικά Λιοτρίβια
Η τακτική αυτή προκαλεί άμεσο βραχυκύκλωμα στην ελληνική αγορά:
- Τεχνητή καθίζηση τιμών: Οι ελληνικοί συνεταιρισμοί, στερούμενοι δικών τους μεγάλων δικτύων διανομής στο εξωτερικό, αναγκάζονται να ενδώσουν στις πιέσεις των Ιταλών για να μην τους μείνει το λάδι στις δεξαμενές.
- Απώλεια υπεραξίας: Το 60% με 70% του ελληνικού ελαιολάδου εξακολουθεί να φεύγει στο εξωτερικό χύμα μέσα σε βυτία. Αυτό σημαίνει ότι το κέρδος από το «χρυσό» μπουκάλι στο ράφι των ξένων σούπερ μάρκετ μένει στις ιταλικές εταιρείες και δεν επιστρέφει ποτέ στην τσέπη του Έλληνα αγρότη.
Πώς Σπάει το Ιταλικό Μονοπώλιο;
Το φετινό ιταλικό «μπλόκο» αναδεικνύει για ακόμα μια φορά τη γυμνιά της ελληνικής ελαϊκής πολιτικής. Για να σταματήσει ο Έλληνας παραγωγός να είναι ο αδύναμος κρίκος, η λύση είναι μία: επένδυση στην εγχώρια τυποποίηση και δημιουργία ισχυρών ελληνικών brands.
Όσο το ελληνικό λάδι φεύγει ανώνυμα σε βυτία για να γεμίζει τις αποθήκες του Μπάρι και της Τοσκάνης, η τιμή του στην Κρήτη και την Πελοπόννησο δεν θα ορίζεται από την ποιότητά του, αλλά από τα καπρίτσια και τα οικονομικά συμφέροντα των Ιταλών μεσαζόντων.
